ความจริงก็คือ
ในขณะที่เรากำลังคิดถึงใครคนนึงตลอดเวลา
เค้าคนนั้นอาจกำลังคิดถึงใครคนอื่นอยู่ก็เป็นได้
และบางครั้งก็อาจมีใครบางคนที่คิดถึงเราอยู่
โดยที่เราไม่สนใจเลยเช่นกัน
บางครั้งการได้ฝันไปคนเดียว
มันก็ดีกว่าการได้รู้ความจริงที่ว่า...
\"สิ่งที่เราคิดทั้งหมดมันคือความฝันของเราเพียงคนเดียว\"
ฉะนั้นไม่แปลกที่คนส่วนใหญ่เลือกที่จะจมอยู่กับความฝันมากกว่าการได้รู้ความจริง
การไม่ได้เป็นที่หนึ่งในใจเค้าไม่ใช่เรื่องน่าเศร้า
เราอาจได้เป็นที่ 2 ซึ่งมันก็ยังดีกว่าได้เป็นที่ 3 หรือ 4...
และหากเราเป็นที่ 10 ในใจเค้า.....
ก็ขอให้คิดไว้ว่าก็ยังดีกว่าเราไม่มีความสำคัญอะไรในใจเค้าเลย.....
มันอาจต้องมีน้ำตาบ้าง ในการยอมรับความจริงว่าเราไม่ใช่ที่ 1...
แต่โปรดจำไว้เถอะว่า
หากหัวใจของคุณยังไม่ร้องไห้ออกมาดังๆพร้อมกับพูดกับตัวเองว่า...
\"ฉันเหนื่อยเหลือเกิน โปรดห้ามใจเถอะก่อนที่ฉันจะอ่อนล้าไปมากกว่านี้....\"
ก็จงชอบต่อไปเถอะ
การรักใครสักคน.. ไม่ต้องการความพยายาม...
การตัดใจต่างหาก.. ที่ต้องใช้ความพยายามอย่างมากมาย..
ลองชั่งน้ำหนักในใจคุณดูสิว่า
\"ความสุขยามที่ได้สบตาเค้า\" กับ \"ความทุกข์ยามที่คุณต้องคอยหลบตาเค้า\"
อันไหนมันหนักหนากว่ากัน
อย่าโทษตัวเองที่มาเจอเค้าสายเกินไป...
อย่าโทษเค้าที่ไม่มีใจให้...
อย่าโทษโชคชะตาที่ทำให้เราพบกัน แต่ไม่ได้ทำให้เราใจตรงกัน...
แต่จงยิ้มให้กับตัวเอง
ที่อย่างน้อย ถึงจะพบเค้าคนนั้นสายเกินไป
แต่ก็ยังได้พบ... ยิ้มให้เค้า ที่ถึงจะไม่ได้ให้ใจเรามา
แต่ก็ยังได้รับหัวใจเราไป.... ยิ้มให้โชคชะตา ที่ถึงแม้จะไม่ได้ทำให้เรารักกัน
แต่ก็ยังทำให้เราได้รู้จักกัน...
คุณควรจะดีใจด้วยซ้ำ ที่ครั้งหนึ่ง...
คุณได้เจอคนที่คุณอยากเก็บรอยยิ้มของเค้าไว้คนเดียว คนที่คุณใส่ใจกว่าตัวคุณเอง...
คนที่ทำให้คุณหัวเราะและร้องไห้ได้มากมาย...
คนที่ยิ้มของเค้าเปลี่ยนวันที่หมองหม่นของคุณให้กลายเป็นวันที่สดใส...
เท่านี้ก็เพียงพอแล้วไม่ใช่หรือ?
แค่การได้เห็นคนที่เรารักได้หัวเราะอยู่กับใครสักคน
คนที่เค้ารักมากที่สุด.....
นั่นแหละคือ... ความสุขของการได้รัก...อย่างจริงใจ
แล้วคุณคิดว่าไง...?
edit @ 2005/09/24 22:07:33
